Kötü davranan ablama ne yapayım?

Ben ablamla aynı odada duramıyorum bu da onu incitiyor. Ablam yıllarca bana kötü davrandı hıncını çıkardı, şimdi de arada yapar. Ve ben onun olduğu yerde duramıyorum. O odaya girince çıkarım. Böyle olunca üzülür amma yapamıyorum vicdanım sızlıyor kul hakkına giriyor muyum? Nasıl davranmam uygun olur?

Değerli kardeşimiz,

Yazınızdan anladığımız kadarıyla iki önemli gerçeği birbirinden ayırmak gerekir: Öncelikle şunu belirtelim ki size yıllarca zarar veren biriyle aranıza mesafe koymanız, onu cezalandırmak anlamına gelmez. Bu konuda sınır koymanız en doğal hakkınızdır. Ancak mesafe koymak normal iken, onu aşağılamak, küçümsemek veya intikam almak ise tavsiye edilmeyen bir davranıştır.

1. Yaptığınız kendinizi koruma davranışıdır

Ablanız odaya girince odadan çıkmanız, büyük ihtimalle bilinçli bir cezalandırmadan çok, geçmişte yaşadığınız incinmeler nedeniyle oluşmuş bir kaçınma tepkisi. Psikolojide bu oldukça anlaşılabilir bir durumdur. İnsan, kendisine uzun süre zarar veren kişiye karşı irade dışı olarak alarm halinde olur.

Ancak bu durum uzun vadede sizi de yorabilir. Çünkü aynı ev içinde sürekli kaçma, mesafe koyma ruhsal olarak ağır bir yüktür

2. Bu davranışınızla kul hakkına girmiş olmuyorsunuz

Sadece aynı ortamda bulunmak istememeniz tek başına kul hakkı değildir. Çünkü kul hakkı daha çok; haksızlık yapmak, iftira atmak, gıybet etmek, hakaret etmek, hakkını gasp etmek, bile bile zarar vermek gibi davranışlarla ilgilidir.

Bir insanla aranıza sınır koymanız, özellikle de geçmişte ondan zarar gördüyseniz, tek başına kul hakkı sayılmaz.

3. İdeal olan, iki uçtan da kaçınmaktır.

Kendinizi zorlayıp sürekli onun yanında bulunmaya çalışmayın. Ama sırf onu incitmek için de gösterişli bir şekilde odadan çıkmayın. Mümkün olduğunca doğal davranın.

Eğer gerçekten bunaldığınızı hissediyorsanız odadan çıkabilirsiniz; fakat bunu sessizce, tartışma çıkarmadan yapmanız daha sağlıklı olur.

Bu konuda Furkan suresi 63. ayet bize en sağlıklı yolun ne olduğunu göstermektedir:

“Rahman'ın(has) kulları onlardır ki, yeryüzünde tevazu ile yürürler ve kendini bilmez kimseler onlara laf attığında (incitmeksizin) “Selam!” derler (geçerler)” (Furkan 63)

Görüldüğü gibi burada temel ölçü, sınırı korumak ve mesafeli olmanın yanında incitmemeye de özen göstermektir.

Selam ve dua ile...
Sorularla İslamiyet