Peygamberler neden güzel ve yakışıklı?

Peygamberlerin güzel yüzlü, yakışıklı olmalarının sebebi nedir?

Değerli kardeşimiz,

Öncelikle şunu netleştirelim: “Bütün peygamberler mutlaka çok yakışıklıdır” şeklinde kesin, bağlayıcı bir akaid kuralı yoktur.

Ancak şu genel ilke doğrudur: Peygamberler “çirkin yüzlü” değildir

İslam alimleri bu meseleyi genellikle şöyle ifade eder:

Peygamberler, insanları kendilerinden soğutacak bedensel kusurlardan korunmuşlardır. Yani mesele “Olağanüstü güzellik” değil “Tebliği engelleyecek iticilikten uzaklık”tır. Bu yüzden “Güzel yüzlü olmak” değil, “çirkin yüzlü olmamak” esas alınır.

Bunun hikmeti nedir?

Psikolojik hikmet

İnsan fıtratı gereği rehberini, önderini, vaizini itici bulmak istemez, sürekli muhatap olacağı kişide tabiî bir kabul arar.

Peygamber sürekli konuşacak, insanlarla yüz yüze olacak, sevilecek, örnek alınacak. Bu sebeple insanları uzaklaştıracak fizikî kusurlar, nübüvvet hikmetine aykırı olurdu.

Tebliğ hikmeti

Peygamberin görevi mesajı ulaştırmak, lalplere hitap etmektir. Eğer insanlar daha ilk bakışta sırf suret sebebiyle mesajdan uzaklaşıyorsa, bu, tebliğin önünde engel olurdu.

Allah Teâlâ hikmetsiz iş yapmaz.

Güzellik mi, heybet mi?

Kaynaklarda peygamberler için sıkça geçen ifade şudur: Vakar, heybet, nûraniyet

Bu, modern anlamda “estetik yakışıklılık” değil; insanda güven uyandıran, saygı doğuran, kalbi çeken bir hâl demektir.

Nitekim Peygamber Efendimiz (asm) için “Çok güzeldi” denir. Ama aynı zamanda “çok heybetliydi” de denir. Yani mesele sadece yüz değil, bütün hâldir.

Özetle, peygamberler insanları tiksindirecek, tebliği zorlaştıracak bedensel kusurlardan korunmuştur. Bu, insan psikolojisine ve tebliğ hikmetine uygundur.

Peygamberlerin yüz güzelliği, bir imtiyaz değil; tebliğin bir hikmet gereğidir.

Güzellik peygamberlik sebebi değil, sonucu da değildir

Peygamberler güzel oldukları için seçilmemiştir, güzellik de peygamberliğin ölçüsü değildir.

Seçilme sebebi iman, doğruluk, sadakat, emanet, ahlâk, tebliğe ehliyet, üstün akıl ve zeka gibi özelliklerdir. Yani güzellik amaç değil, hikmete bağlı bir vasıftır.

Asıl güzellik ahlâk ve hâl güzelliğidir. Kuran ve sünnette peygamberlerin öne çıkan yönü fizik değil ahlâktır.

Nitekim Resulullah (asm) Efendimiz için: “Sen elbette yüce bir ahlâk üzeresin.” (Kalem, 68/4) denilmiştir.

Bu ayet, yüz güzelliğinden değil, karakter güzelliğinden söz eder.

Peygamberlerin beşer oluşu da korunmuştur

Peygamberler melek gibi kusursuz, insanüstü güzellikte yaratılmamıştır. Çünkü aşırı olağanüstülük, taklidi zorlaştırır. İnsanlara “ulaşılamazlık” hissi verir

Bu yüzden ne itici, ne erişilmez denge korunmuştur.

Bu mesele iman esası değildir

Peygamberlerin fiziki görünümü akaidin ana meselelerinden değildir. Bu konuda farklı rivayetler, farklı tasvirler olabilir. İman bundan zarar görmez.

Sonuç:

Peygamberlerin yüz güzelliği, imtihanın merkezinde değil; tebliğin hizmetindedir. Asıl güzellik ise, insanı Allah’a yaklaştıran ahlâktır.

Selam ve dua ile...
Sorularla İslamiyet