- Dinimizde anne-babanın yerinin ne kadar önemli olduğunu, onları memnun etmemiz gerektiğini biliyorum. Bu konuda sorum ise şu;
- Annem oldukça ilgisiz bir ailede büyümüş, annesi düzgün bir annelik babası da düzgün bir babalık yapmamış. Kısaca sağlıklı bir aile ortamında büyümemiş. Psikolojik olarak geçmişte öğrendiği yanlışları, hareketleri bana ve kardeşlerime uyguluyor ancak ben bundan çok rahatsızım hatta şu an ona karşı olumsuz bir takıntı haline bile geldi.
- Terapi de aldım ama o değişmediği için benim duygularım da değişemiyor. Kibarca da uyarıyorum, bunu yapmanı istemiyorum, benimle böyle konuşulmasından rahatsızım diye.
- Annemi sanırım sevmiyorum. İçimde ona karşı normal insanların annesine olduğu gibi şefkat ve sevgi yok. Hatta öyle bir hale gelmiş ki yaşlandığında ona bakmak dahi gelmiyor içimden.
- Ondan ne kadar uzak olursam o kadar mutlu oluyorum. Şu an aynı evde yaşıyoruz. Evlensem de kurtulsam diye dua ediyorum, bu konuda çok mutsuzum. Günah mı işliyorum?
- Annemi içtenlikle sevmeden Allah'ı razı edemez miyim?

- Anlatılana göre Hz. Ömer bir gün bir kadınla karşılaşır kadının yanına gidip kazanda ne var diye sorar kadın kazanın boş olduğunu veya kazanda taş kaynattığını söyler çünkü çocuklara verecek yemeği yokmuş, bu kıssanın kaynağı nedir?