Ben Allah Rasulü (a.s.m) ile ilgili bir şeyler yaptığım zaman, onunla ilgili dualar ettiğim zaman içimden bir his geçiyor. "Acaba çok mu ileri gittim? Peygamber Efendimiz (a.s.m)'i çok mu övdüm?" diye ve Hristiyanların Hz. İsa (a.s)'yı öve öve onu ilahlaştırdıkları ve müşrik konumuna geldikleri aklıma geliyor. Bu seferde Peygamber Efendimiz (a.s.m)'i düşünmeyi bir süreliğine bırakıyorum. Allah ve Rasulü'nü sevme dengesini nasıl kurabilirim?
Bazıları Peygamber Efendimizin (asm) sünnetlerini Arap kültürü olarak değerlendiriyolar. Mesela sakal bırakmak o zamanın Arap kültürüydü, ondan Peygamber Efendimiz de sakal bırakmıştır, diyolar. Bu konu hakkında siz ne diyonuz?
Bazıları adak olarak farz olan namazı (beş vakit kılma, cumaya gitme vs.) adıyorlar. "Şu iş olursa kırk gün namaz kılacam" ya da "şu iş olursa ilk cumaya gidecem" diyorlar. Bu kişilere nasıl bir somut örnek gösterelim ki bu işin yanlış olduğunu anlasınlar?
