- ​Dil ile ikrar meselesi ile ilgili birçok yazı okudum. Gerek bu sitede gerek Diyanet'in sitesinde birçok yazı ile karşılaştım ve kafamdaki soru işaretlerini henüz çözebilmiş değilim.
- Hatta İmam-ı Azam'ın “İman; lisan ile ikrar, kalb ile tasdiktir. Sadece ikrar iman olmaz. Çünkü sadece ikrar iman olsaydı, bütün münafıkların mümin olmaları gerekirdi. Keza sadece tasdik de iman olmaz. Eğer sadece tasdik îman olsaydı, bütün kitap ehlinin mü’min olması gerekirdi. Halbuki Allah; “Allah şahitlik eder ki, münafıklar yalancıdırlar.” (Münafikun 1) ve “Kendilerine kitap verdiğimiz kimseler Peygamberi oğullarını tanır gibi tanırlar.” (Bakara 146) buyurmaktadır.” şeklinde bir yazısıyla karşılaştım.
- Ancak bir başka yerde İmam-ı Azam'ın bu görüşünün "İmanı en iyi şekilde yaşamak" tarzında olduğu, dil ile ikrarın olmazsa olmaz olmadığını söylüyor. Nitekim siz de Ebu Hanefi'nin dil ile ikrarı şart görmediğini söylemiştiniz.
- Ayrıca Diyanet'in Hadislerle İslam Sitesinde “İman; lisan ile ikrar, kalb ile tasdiktir. Sadece ikrar iman olmaz. Çünkü sadece ikrar iman olsaydı, bütün münafıkların mümin olmaları gerekirdi. Keza sadece tasdik de iman olmaz. Eğer sadece tasdik îman olsaydı, bütün kitap ehlinin mümin olması gerekirdi. Halbuki Allah; “Allah şahitlik eder ki, münafıklar yalancıdırlar.” (Münafikun 1) ve “Kendilerine kitap verdiğimiz kimseler Peygamberi oğullarını tanır gibi tanırlar.” (Bakara 146) buyurmaktadır.” yazıyor.
- Dil ile ikrar imanın olmazsa olmaz şartı mıdır, değil midir; nedenleriyle beraber açıklar mısınız?