- Son Şahitlerdeki bir bölüm dikkatimi çekti.
"… O gün Fener Patrikhanesine giderek Patrik Athenagoras’ı ziyaret etmiş ve ziyaret esnasında kendisine hitaben, ‘Siz Kuran’ı Allah’ın kitabı, Hz. Peygamberi de peygamber kabul etseniz ve Hıristiyanlığın da din-i hakikîsiyle amel etseniz ehl-i necat olacaksınız’ demiş. O da ‘Ben kabul ediyorum’ diye cevap vermiş.
Üstad tekrar ‘Dünyadaki diğer ruhanî reisler de kabul ediyorlar mı?’ diye sormuş. O, ‘Onlar kabul etmiyorlar’ demiş. Üstad, kendisini gayet hürmetle karşılamış olduklarını söyledi.”
- Burada Bediüzzaman Said Nursi Kitab'ı Peygamberi kabul ettikten sonra Hristiyanlığın dini hakikisiyle amel ettiklerinde ehl-i necat olacaklarını söylüyor. O zamanlarda Hristiyanlığın dini hakikisiyle yaşamaya imkan var mıydı da böyle bir şey söylüyor, tam anlayamadım.
- Ayrıca Bediüzzaman'ın Cemalleddin Afgani, Muhammed Abduh gibi şahıslarla ilişkisi vardı. Bu iki kişi çok fazla tenkite uğrayan kişiler hatta mason ve modernist kişiler. Bu kişiler hakkında bazı şeyler okudum birbirinden çoğu farklı şeylerdi Muhammed Abduh'un Cemalleddin Afgani'ye yolladığı "Üstadım! Beni burada bir görsen! Şeyhler, dervişler gibiyim. Dinin başını dinin kılıcı ile kesiyorum." içerikli mektup dikkatimi çekti.
- Bunlara da bir açıklama getirirseniz sevinirim.

- Şeriatla yönetilen ve yönetilmeyen bir İslam ülkesinde, Müslüman olmayan birinin yalana, iftiraya girmeden İslam'ı eleştirme hakkı var mıdır?
- Bu durum psikolojik savaşa girer mi?
- Böyle birine karşı yapılması gereken nedir?

- Kur'an-ı Kerim'in birçok ayetinde kafirler, Museviler ve Hrıstiyanlarla dostluk yasaklanmıştır.
- Gayri müslimlerle münasebetlerde ölçü ne olmalıdır?