Peygamberimizin vahiy almadan önce yalnız olarak dağa çıkıp tefekkür etmesinin ne hikmeti vardır? Bu vahiy için gerekli mi? Çünkü bir çok Peygamberde de benzer hadiseler olmuş, insansız, ıssız bir yere çekilip derin tefekküre kapılmışlar(mesela Hz. İbrahim) Bu durum hatta peygamber olmayan filozoflarda da olmuştur. Mesela, Budda. O olayların temel esası nedir? Peygamberlerin vahiy almadıklarını, sadece bu yolla tefekkür edip, muayyen kanaata gelip, din icat ettiklerini söyleyenlere nasıl cevap verilir?